คำนำ
บรรดาธารณี(แปลว่า การทรงไว้) หรือมนตร์ หรือคาถาต่างๆ ที่ปรากฎอยู่นี้คือส่วนหนึ่งของพระสูตรมหายาน หรือกล่าวได้ว่าธารณีมนตร์บทหนึ่งๆ นั้นก็มาจากพระสูตรเล่มหนึ่งๆ เช่นกัน ซึ่งธารณีมนตร์ต่างๆ ของพระสูตรมหายานแต่ละเล่มนั้นมีความสำคัญมาก จนกล่าวได้ว่าเป็นหัวใจของพระสูตรบทนั้นๆ มีพระสูตรหลายเล่มที่กล่าวว่าหากภาวนาธารณีมนตร์ของพระสูตรบทนั้น ๑ ครั้งก็จะมีอานิสงค์เท่ากับการสาธยายพระสูตรนั้นทั้งเล่ม คล้ายๆกับคาถาบาลีที่ว่า อา ปา มะ จุ ปะ คือหัวใจพระวินัยปิฎก, ที มะ สัง อัง ขุ คือหัวใจพระสุตตันตปิฎก, สัง วิ ธา ปุ กะ ยะ ปะ คือหัวใจพระอภิธรรมปิฎก ของเถรวาทนั้นเอง สำหรับในหัวข้อนี้จะเป็นหฤทัยมนตร์ หรือคาถาหัวใจของพระอริยเจ้าองค์ต่างๆ สำหรับภาวนาเพื่อบูชาและเป็นอนุสสติ อย่างเช่นหฤทัยมนตร์ของพระอวโลกิเตศวรที่ว่า โอม มณี ปัทเม หูม ซึ่งแปลว่า แก้วมณีในปทุมมาลย์ ซึ่งมีความหมายว่า ความรู้แจ้งแทงตลอด(มณี)อันบริสุทธิ์(ปัทเม) เป็นต้น
แต่ธารณีมนตร์ที่ปรากฎในพระสูตรมหายานล้วนเป็นภาษาสันสกฤต ซึ่งโดยมากจะอยู่ในพระสูตรของฝ่ายวัชรยานหรือมนตรยาน ต่อมาภายหลังที่พระพุทธศาสนาได้เผยแผ่สู่ประเทศจีนนั้น ก็ได้รับเอาธารณีมนตร์ต่างๆ มาด้วย แต่พระบูรพาจารย์ผู้แปลพระไตรปิฏก ท่านก็ได้ปริวรรตธารณีมนตร์ต่างๆไว้เช่นกัน แต่การอ่านออกเสียงจะมีความแตกต่างจากภาษาสันสกฤตไปบ้าง อย่างเช่น นโม พุทฺธาย- นโม ธรฺมฺมาย- นม: สงฺฆาย จีนจะออกเสียงว่า นำมอ ปุดทอแย นำมอ ตะมอแย นำมอ เจงแคแย เป็นต้น เป็นเพราะอักษรจีนไม่มีสระและตัวสะกดเหมือนภาษาบาลี-สันสกฤต
ในครั้งนี้อาตมาภาพได้ปริวรรตธารณีที่มีความสำคัญและความศักดิ์สิทธิ์ที่ในพระสูตรต่างๆ จากอักษรโรมัน ธิเบต สันสกฤตและภาษาจีน ตามที่ปรากฎอยู่นี้ โดยหากจะมีข้อผิดพลาดใดๆ ก็ขอท่านผู้รู้ทั้งหลายโปรดอภัยและชี้แนะเพราะอาตมาภาพไม่เคยได้ศึกษาอักษรศาสตร์ของภาษาเหล่านี้มาก่อน
ท้ายนี้จึงหวังว่าจะเป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่สาธุชนทั้งหลาย ให้รับปฏิบัติเพื่อน้อมนำพระพุทธคุณ พระโพธิสัตวคุณ อันเป็นอรรถะแห่งธารณีมนตร์ทั้งปวงนี้ไว้ในตนเพื่อประโยชน์และความสุข ตราบถึงพระนิรวาณเทอญ.
